নীলপৱন বৰুৱা দাদাক এবাৰ আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰই মাতিছিল এটা কথিকাৰ কাৰণে ৷ কথিকাটিৰ বিষয় আছিল প্ৰখ্যাত ভাস্কৰ ৰাম কিংকৰ বেইজ ৷ শান্তিনিকেতনত তেখেত নীলপৱনদাৰ গুৰু আছিল ৷ গুৰুৰ বিষয়ে লিখিবলৈ গৈছে গতিকে নীলপৱন দাই যথেষ্ট শ্ৰদ্ধা সহকাৰে কথিকাটি লিখিলে, আকাশবাণী গুৱাহাটীলৈ গ’ল ৷ কথিকাটিৰ বাণীবন্ধন কৰা হৈ গ’ল আৰু তেখেতৰ মাননিটো দিলে ৷ এই কথাখিনি নীলপৱন দাই আমাক কৈছিল তেখেতৰ গুৰুৰ বিষয়ে কোনো বিষয়ে কোৱা বিভিন্ন কথাৰ মাজত ৷ এই কাহিনীটি তেখেতে শেষ কৰিছিল এনেদৰে- ‘মই চেকখন ভঙাই আনিলোঁ, আনি দেখিলো মোৰ চেণ্ডেলযোৰ ছিঙিছে, সলনি কৰিবৰ হৈছে ৷ জোতাৰ দোকান এখনত সোমালোঁ, জোতা এযোৰ পচন্দ হ’ল ৷ যিখিনি পইচা পাইছিলোঁ তাৰে জোতাযোৰ ধুনীয়াকৈ হৈ যায় ৷ গতিকে জোতাযোৰ কিনি আনিলোঁ ৷’ তাৰপিছত হাঁহি এটা মাৰি ক’লে - ‘গুৰুৰ নামত জোতা পিন্ধি ঘূৰি ফুৰিছোঁ, কেনে লাগে কথাটো!’
এই ৰসিক নীলপৱন বৰুৱাদাক ওচৰৰ পৰা পাইছিলোঁ, ঘনিষ্ঠভাবে পাইছিলোঁ আৰু তেখেতৰ সান্নিধ্যৰ প্ৰশান্তি অনুভৱ কৰিছিলোঁ ৷
তেখেতৰ মূল ঘৰ টিয়কত ৷ সেই ঘৰত আমি এবাৰ সোমাইছিলোঁ আকাশবাণী ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা৷ মোৰ লগত আছিল কমল ৰাণা শৰ্মা ৷ তেখেতৰ দেউতাক বিনন্দ চন্দ্ৰ বৰুৱা, তেখেতৰ এটা ইণ্টাৰভিউ কৰা হ’ল ৷ বিদায়ৰ সময়ত আমাক আগবঢ়াই থবলৈ আহোতে বাৰাণ্ডাৰ খুটাত বগাই থকা লতা ফুলৰ গছ এডাল দেখুৱালে ৷ ব্লিভিং হাৰ্ট ৷ তেখেতে কোৱা মতে ফুলপুলিটো হেনো নীলপৱনদাই নিজে ৰুইছিল আৰু কৈছিল - ‘এই ফুলডাল যেতিয়া ভালে থাকে গম পাবা মই ভালে আছোঁ, যেতিয়া ফুলডাল ভালে নাই ময়ো ভালে নাথাকো ৷
সেই ফুলজোপা এতিয়াও মোৰ চকুৰ আগত ভাহি উঠে ৷
লগৰ ছবিখন মই তোলা ফটো এখনক কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাৰে দিয়া ৰূপ ৷
No comments:
Post a Comment