Dipankar Kashyap is Redefining Men's Fashion with an Assamese Soul

Dipankar Kashyap is a celebrated pioneer in Assam’s fashion landscape. Long before the wave of contemporary fashion designing truly swept through the region, he had already envisioned its potential and begun carving out his niche. Through a stellar combination of print, electronic media presence, and high-profile fashion shows, he successfully established himself as a powerhouse of regional style. His signature identity lies in his ability to take the rich, traditional textiles of Assam and seamlessly infuse them into modern silhouettes, giving regional heritage a global vocabulary.

In a grand culmination of his creative journey, the designer has recently released a stunning Look Book titled Breezing Brahmaputra. Published by Nilesh Power, this significant publication serves as a visual testament to Kashyap's immense creative genius. What makes this book particularly groundbreaking is its exclusive focus on men's fashion rooted in indigenous Assamese textiles. It breaks away from conventional regional fashion portfolios by showcasing a diverse array of attire curated solely for the modern man, offering fresh inspiration for an often-underrepresented segment of the industry.

Spanning forty meticulously captured photographs, the book features an all-male ensemble of models bringing Kashyap’s visions to life. The collection plays beautifully with a spectrum of emotions and aesthetics; while some garments make a bold statement with fierce, vibrant hues, others offer a subtle elegance through soft, muted tones. Every intricate cut, texture, and design element is brought to life by the brilliant eye of photographer Sumant Roy. His masterful photography perfectly captures the flow and character of the clothing, ensuring that Breezing Brahmaputra stands out not just as a fashion catalogue, but as an essential piece of contemporary cultural documentation.

বিৰল ৰাগ ‘চন্দ্ৰনন্দন’ৰ শান্ত পৰিবেশন

আকাশত উজলি থকা অলেখ তৰা আৰু পূৰ্ণচন্দ্ৰৰ স্নিগ্ধতাই সৃষ্টি কৰা এক ৰহস্যময় সৌন্দৰ্যৰ সৈতে ‘চন্দ্ৰনন্দন’ ৰাগক তুলনা কৰিব পাৰি ৷ এই ৰাগটো কোনো পৌৰাণিক ৰাগ নহয়,  ওষ্টাদ আলি আকবৰ খানে সৃষ্টি কৰা এটা আধুনিক ৰাগ ৷ এই ৰাগটোত ‘মালকোষ’, ‘চন্দ্ৰকোষ’, ‘নন্দকোষ’ আৰু ‘কৌশীকানাড়া’ ৰাগৰ মৃদু প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰিব পাৰি ৷ কোমল গান্ধাৰ আৰু কোমল ধৈৱতৰ প্ৰয়োগে ৰাগটোক এক গভীৰ মননশীলতা আৰু বিষাদঘন গাম্ভীৰ্য প্ৰদান কৰে ৷ ৰাগটোৰ অন্যতম বৈশিষ্ট্য হৈছে দীঘলীয়া মীড়ৰ প্ৰয়োগ ৷ এই কৌশলে সুৰৰ ধাৰাটিক অত্যন্ত প্ৰৱাহমান আৰু ধ্যানমগ্ন কৰি তোলে ৷ ‘চন্দ্ৰনন্দন’ বিশেষকৈ বিলম্বিত লয়ত এই বাদনকৌশল অধিক প্ৰভাৱশালী হৈ পৰে ৷ এই ৰাগৰ পৰিবেশনত দ্ৰুত তান বা কাৰিকৰী কৌশলতকৈ ৰাগৰ আবেগিক গভীৰতা আৰু নান্দনিক মেজাজকহে অধিক গুৰুত্ব দিয়া হয় ৷ একে সময়তে ই শান্তি, নিসংগতা আৰু অন্তৰ্মুখী বিষাদৰ এক অপূৰ্ব সংগীতময় অনুভূতিৰ সৃষ্টি কৰে৷ এই ৰাগটিৰ প্ৰচলন সীমিত৷ ওষ্টাদ আলি আকবৰ খানে পৰিবেশন কৰা ইয়াৰ কিছু বিৰল ভিডিঅ’ বৰ্তমান ইউটিউবত পোৱা যায় ৷

নব্বৈ বছৰ সম্পূৰ্ণ হোৱা উপলক্ষে আকাশবাণীয়ে বিভিন্ন সংগীতানুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰিছে ৷ আকাশবাণী ৰাঁচী কেন্দ্ৰই আয়োজন কৰা তেনে এক অনুষ্ঠানৰ বাবে নিৰ্বাচন কৰা হৈছিল এই ‘চন্দ্ৰনন্দন’ ৰাগটি ৷ ইয়াৰ বাবে আমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছিল ‘কেডিয়া বন্ধু’ নামেৰে দেশ-বিদেশত খ্যাত মনোজ কেডিয়া আৰু মৌৰমুকুট কেডিয়া ভাতৃদ্বয়ক ৷ দুয়ো মাইহাৰ ঘৰাণাৰ প্ৰতিষ্ঠিত শিল্পী তথা ওষ্টাদ আলি আকবৰ খান আৰু দেৱী অন্নপূৰ্ণাৰ সুযোগ্য শিষ্য ৷ এটা সময়ত ওষ্টাদ আলি আকবৰ খান আৰু পণ্ডিত ৰবি শংকৰে চৰোদ আৰু চেতাৰৰ যুগলবন্দীৰে শ্ৰোতাক সংগীত শ্ৰৱণৰ এক অনন্য মাত্ৰা উপহাৰ দিছিল ৷ কেডিয়া বন্ধুয়ো সেই একেই পথ অনুসৰণ কৰি দ্বৈত বাদনৰ স্বৰ্ণজয়ন্তী অতিক্ৰম কৰিছে ৷

আকাশবাণী ৰাঁচীয়ে আয়োজন কৰা এই অনুষ্ঠানত শিল্পীদ্বয়ে মিশ্ৰ পিলু আৰু মিশ্ৰ খাম্বাজ ৰাগৰ চুটি সংগীত ৰচনাও পৰিবেশন কৰিছিল, যদিও অনুষ্ঠানৰ মূল আকৰ্ষণ আছিল ‘চন্দ্ৰনন্দন’ ৰাগ ৷ এই পৰিবেশনে গভীৰ সংগীতবোধ, নান্দনিক সংযম আৰু শিল্পসুলভ পৰিপক্বতাৰ এক মনোমুগ্ধকৰ উদাহৰণ দাঙি ধৰে ৷ শিল্পী দুগৰাকীয়ে ৰাগটোক ধীৰে ধীৰে উন্মোচন কৰাৰ যি পদ্ধতি গ্ৰহণ কৰিছিল, সেয়াই সমগ্ৰ পৰিবেশনটোক এক গভীৰ মননশীলতা প্ৰদান কৰিছিল ৷ আলাপ অংশত প্ৰতিটো স্বৰৰ সৌন্দৰ্য অতি স্বাভাৱিক আৰু মৃদুভাৱে প্ৰকাশ পাইছিল ৷ শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ ক্ষেত্ৰত কোৱা হয় যে দুটা স্বৰৰ মাজৰ অস্ফূট অংশটিয়েই আটাইতকৈ নিবিড় সংগীতময় পৰিবেশৰ সৃষ্টি কৰে— এই বাদনত সেই কথাষাৰ আখৰে আখৰে সত্য প্ৰমাণিত হৈছে ৷

এই পৰিবেশনৰ অন্যতম উল্লেখযোগ্য বৈশিষ্ট্য আছিল কাৰিকৰী দক্ষতা আৰু আবেগিক অনুৰণনৰ মাজৰ সুষম সমন্বয় ৷ ৰাগ বিস্তাৰক সূক্ষ্ম গমক, নিয়ন্ত্ৰিত স্বৰবিন্যাস আৰু সংযত অলংকাৰে মহিমামণ্ডিত কৰি তুলিছিল৷ আলাপৰ পৰা মধ্য আৰু দ্ৰুত লয়লৈ কৰা উত্তৰণ প্ৰক্ৰিয়াত তেওঁলোকৰ সুসংহত সংগীতচিন্তা আৰু নান্দনিকতা প্ৰতিফলিত হৈছিল ৷

আজিকালি শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ বহু শিল্পীয়েই দৰ্শকক ক্ষন্তেকীয়া আমোদ দিবলৈ পৰিবেশন শৈলীক কিছু চঞ্চল বা ইন্দ্ৰিয়গ্ৰাহ্য কৰাৰ চেষ্টা চলায় ৷ এনে প্ৰচেষ্টাই শ্ৰোতা দৰ্শকৰ সঁহাৰিও লাভ কৰিছে ৷ ইয়াৰ বিপৰীতে ওষ্টাদ আলি আকবৰ খানৰ সংগীত পৰিবেশন আছিল প্ৰাৰ্থনাতুল্য, গহীন আৰু সমৰ্পিত; দেৱী অন্নপূৰ্ণাৰ পৰিবেশনশৈলীও আছিল অনুৰূপ ৷ কেডিয়া বন্ধুই নিজৰ বাদনত গুৰুৰ সেই মহান শৈলীৰ প্ৰতি সম্পূৰ্ণ শ্ৰদ্ধা প্ৰদৰ্শন কৰিছে ৷ আবেগিক দিশৰ পৰা এই পৰিবেশনত এক নীৰৱ অথচ গভীৰ তীব্ৰতা অনুভৱ কৰা গৈছিল ৷ কোনো নাটকীয় প্ৰকাশভংগীৰ আশ্ৰয় নলৈ শিল্পী দুগৰাকীয়ে এক মননশীল আৰু অন্তৰ্মুখী আবহ ধাৰাবাহিকভাৱে বজাই ৰাখিছিল ৷ পৰিবেশনটোৰ নান্দনিক সৌন্দৰ্য মূলতঃ নিহিত আছিল ইয়াৰ আন্তৰিকতা আৰু অখণ্ড সংগীতচেতনাত ৷ শিল্পীসকলৰ নিবেদনত ৰাগটো কেৱল এটা সংগীতৰ গাঁথনি হৈ থকা নাছিল, বৰঞ্চ ই অনুভূতি আৰু আত্মিক সংযোগৰ এক জীৱন্ত মাধ্যমলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল ৷

শ্ৰীজিৎ চেটাৰ্জীৰ অত্যন্ত সংবেদনশীল তবলাসংগতে এই পৰিবেশনক অধিক সমৃদ্ধ কৰি তুলিছে ৷ মূল শিল্পীৰ স্বতঃস্ফূৰ্ত সুৰবিস্তাৰৰ সৈতে তালবাদ্যৰ এই সহযোগ কেতিয়াও অতিৰঞ্জিত হৈ পৰা নাছিল, বৰঞ্চ ইয়াৰ সংযত সহযোগিতাই সমগ্ৰ অনুষ্ঠানটোৰ ধ্যানমগ্ন গুণটিক আৰু অধিক গভীৰ কৰি তুলিছিল ৷ সামগ্ৰিকভাৱে এই পৰিবেশনটোৱে এক বিৰল শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ অভিজ্ঞতা সৃষ্টি কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল ৷ ই আছিল বাহ্যিক চাকচিক্যতকৈ সংগীতৰ অন্তৰ্নিহিত গাম্ভীৰ্য আৰু সৌন্দৰ্যক অধিক গুৰুত্ব দিয়া এক স্মৰণীয় উপস্থাপন৷ অনুষ্ঠানটোৰ সামগ্ৰিক সজ্জাও আছিল যথেষ্ট সুশৃংখল, যিয়ে শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ উপযোগী এক সৌম্য পৰিবেশ গঢ়ি তুলিছিল ৷ এনে অনুষ্ঠানত ঘোষণাপৰ্বটোও এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংগ ৷ স্পষ্টতা, সংযম আৰু সাংস্কৃতিক সংবেদনশীলতাৰে উপস্থাপিত ঘোষণাই মূল পৰিবেশনৰ শিল্পসুলভ ধাৰাক ব্যাহত নকৰাকৈ দৰ্শক-শ্ৰোতাক অনুষ্ঠানটোৰ সৈতে অধিক নিবিড়ভাৱে বান্ধি ৰখাত সহায় কৰিলে৷ এই অনুষ্ঠানে আকাশবাণীৰ কেন্দ্ৰটিৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য আৰু উচ্ছ মানদণ্ডকে পুনৰবাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে ৷

আজিৰ এই ডিজিটেল যুগৰ লগত খাপ খুৱাই আকাশবাণীৰ কেন্দ্ৰটিয়ে সামাজিক মাধ্যমযোগে অনুষ্ঠানটি ‘লাইভ’ প্ৰচাৰ কৰিছিল আৰু সেই সুবিধাৰ বাবেই আমি এই বিৰল অনুষ্ঠানটি উপভোগ কৰাৰ সুবিধা পালোঁ ৷ এই অনুষ্ঠানটি কেন্দ্ৰটিৰ ইউটিউব চেনেলত উপলব্ধ ৷ 

 প্ৰান্তিক ১ জুন ২০২৬ সংখ্যাত প্ৰকাশিত 

 

 

 

আজি নীলদাৰ জন্মদিন

নীলপৱন বৰুৱা দাদাক এবাৰ আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰই মাতিছিল এটা কথিকাৰ কাৰণে ৷ কথিকাটিৰ বিষয় আছিল প্ৰখ্যাত ভাস্কৰ ৰাম কিংকৰ বেইজ ৷ শান্তিনিকেতনত তেখেত নীলপৱনদাৰ গুৰু আছিল ৷ গুৰুৰ বিষয়ে লিখিবলৈ গৈছে গতিকে নীলপৱন দাই যথেষ্ট শ্ৰদ্ধা সহকাৰে কথিকাটি লিখিলে, আকাশবাণী গুৱাহাটীলৈ গ’ল ৷ কথিকাটিৰ  বাণীবন্ধন কৰা হৈ গ’ল আৰু তেখেতৰ মাননিটো দিলে ৷ এই কথাখিনি নীলপৱন দাই আমাক কৈছিল তেখেতৰ গুৰুৰ বিষয়ে কোনো বিষয়ে কোৱা বিভিন্ন কথাৰ মাজত ৷ এই কাহিনীটি তেখেতে শেষ কৰিছিল এনেদৰে- ‘মই চেকখন ভঙাই আনিলোঁ, আনি দেখিলো মোৰ চেণ্ডেলযোৰ ছিঙিছে, সলনি কৰিবৰ হৈছে ৷ জোতাৰ দোকান এখনত সোমালোঁ, জোতা এযোৰ পচন্দ হ’ল ৷ যিখিনি পইচা পাইছিলোঁ তাৰে জোতাযোৰ ধুনীয়াকৈ হৈ যায় ৷ গতিকে জোতাযোৰ কিনি আনিলোঁ ৷’ তাৰপিছত হাঁহি এটা মাৰি ক’লে - ‘গুৰুৰ নামত জোতা পিন্ধি ঘূৰি ফুৰিছোঁ, কেনে লাগে কথাটো!’

এই ৰসিক নীলপৱন বৰুৱাদাক  ওচৰৰ পৰা পাইছিলোঁ, ঘনিষ্ঠভাবে পাইছিলোঁ আৰু তেখেতৰ সান্নিধ্যৰ প্ৰশান্তি অনুভৱ কৰিছিলোঁ ৷

তেখেতৰ মূল ঘৰ টিয়কত ৷ সেই ঘৰত আমি এবাৰ সোমাইছিলোঁ আকাশবাণী ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা৷ মোৰ লগত আছিল কমল ৰাণা শৰ্মা ৷ তেখেতৰ দেউতাক বিনন্দ চন্দ্ৰ বৰুৱা, তেখেতৰ এটা ইণ্টাৰভিউ কৰা হ’ল ৷  বিদায়ৰ সময়ত আমাক আগবঢ়াই থবলৈ আহোতে বাৰাণ্ডাৰ খুটাত বগাই থকা লতা ফুলৰ গছ এডাল দেখুৱালে ৷ ব্লিভিং হাৰ্ট ৷ তেখেতে কোৱা মতে ফুলপুলিটো হেনো নীলপৱনদাই নিজে ৰুইছিল আৰু কৈছিল - ‘এই ফুলডাল যেতিয়া ভালে থাকে গম পাবা মই ভালে আছোঁ, যেতিয়া ফুলডাল ভালে নাই ময়ো ভালে নাথাকো ৷ 

সেই ফুলজোপা এতিয়াও মোৰ চকুৰ আগত ভাহি উঠে ৷ 

লগৰ ছবিখন মই তোলা ফটো এখনক কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাৰে দিয়া ৰূপ ৷